Sommige mensen sturen hun gevoelens via een appje met een emoji.
Andere mensen schrijven een nette e-mail met βGroetjesβ eronder.
En dan heb je nog mensen die denken:
βWaarom niet superromantisch en een beetje ouderwets?β πβ¨
Zo ook deze vrouw uit Engeland, die op een dag besloot dat haar boodschap zΓ³ bijzonder was,
dat hij niet gewoon verstuurd mocht worden,
maar op avontuur moest ππ.
Ze schreef een lief briefje, rolde het netjes op, stopte het in een glazen fles πΎ
en gooide die met een dramatische zwaai de zee in, terwijl ze waarschijnlijk heel hoopvol naar de horizon keek.
In haar fantasie zag ze het al helemaal voor zich:
een stoere zeeman met een dikke baard en een pet β
of een mysterieuze penvriend op een zonnig eiland ποΈ,
die de fles zou vinden en meteen zou denken:
βWowβ¦ deze persoon mΓ³Γ©t ik terugschrijven!β
Maar jaβ¦
de zee is geen sprookjesboek π¬
Na een tijdje gebeurde er tΓ³ch iets onverwachts:
ze kreeg Γ©cht antwoord π¬π².
Een brief!
Van iemand die haar flessenpost had gevonden!
Ze was vast superblij en dacht:
βDit is het begin van een geweldig verhaal!β
Maar toen ze de brief lasβ¦
werd het ineens héél stil π
Want in plaats van hartjes β€οΈ, lieve woorden of avonturenverhalen,
stond er een boos bericht π π.
De afzender schreef ongeveer dit:
βWaarom gooi jij afval in de zee?
De oceaan zit al vol rommel!
Ruim je spullen op en denk aan de natuur!β πβ»οΈ
Aiβ¦ π³
Geen stoere zeeman.
Geen nieuwe beste vriend.
Geen romantiek.
Alleen een onverwachte milieules, gratis en keihard π€π±
De moraal van dit verhaal?
Wil je iemand leren kennen?
Gebruik gewoon je telefoon π±
of stuur een kaart βοΈ.
En als je iets in zee wilt gooienβ¦
doe het dan liever niet π
want zelfs flessenpost kan terugbijten ππ





