Stel je voor: je rijdt met de auto π over het rustige Franse platteland, langs groene velden πΎ, kleine boerderijen π en kronkelende weggetjes, terwijl je ontspannen denkt dat alles helemaal normaal is.
Tot je ineens een plaatsnaambord ziet πͺ§β¦
en je brein even vastloopt π€―.
Want het bord staat op zβn kop π.
Je knippert met je ogen π.
Je kijkt nog een keer.
Je kantelt misschien zelfs je hoofd een beetje π€.
βEhβ¦ staat dit dorp nou ondersteboven?β π³πͺ§
En nee, je bent niet duizelig.
Je hebt ook niet per ongeluk te lang in de zon gezeten βοΈπ΅.
Door heel Frankrijk π«π· waren duizenden dorpsborden losgeschroefd, omgedraaid en weer netjes teruggehangen.
Niet door grapjassen.
Niet door kinderen.
Maar door boeren ππ die iets duidelijk wilden maken.
Met schroevendraaiers in de hand π§ en een flinke dosis creativiteit besloten ze:
βAls de wereld gek isβ¦ dan doen wij het bord ook gek.β π€ͺπ
Hun slogan was:
βOn marche sur la tΓͺteβ β wat betekent dat alles op zijn kop lijkt te staan π.
βAls regels raar zijn, dan draaien we het dorp gewoon om.β π
Het protest was serieus bedoeld π’, maar het resultaat zag eruit alsof Frankrijk ineens in een tekenfilm was beland π¨π.
Navigatiesystemen bleven superkalm π±π.
Die zeiden gewoon: βBestemming bereikt.β
Maar toeristen?
Die stonden langs de weg met open mond π§π΅.
βMijn GPS zegt dat ik goed zitβ¦ maar het bord lacht me uit.β ππ
Autoβs reden langzaam voorbij ππ, mensen maakten fotoβs πΈ en sommige dorpen werden ineens beroemd, gewoon omdat hun naam ondersteboven hing.
Uiteindelijk werden de borden weer netjes rechtgezet ππͺ§.
Maar voor even voelde het alsof een heel land zei:
βHΓ©β¦ misschien is de wereld soms gewoon een beetje gek.β π€π
En eerlijk is eerlijk ππ
als zelfs dorpsborden het niet meer wetenβ¦
dan weet je dat het tijd is om even te lachen πβ¨
