Een nieuw winterpark openen doe je natuurlijk niet zomaar. In een dorpje in Finnmark wilde de burgemeester het groots aanpakken. Geen lintje. Geen lange speech. Nee hoor, hij besloot zelf als eerste van de gigantische ijsslee-baan te gaan βοΈ.
βDit kan ik wel,β dacht hij waarschijnlijk terwijl hij bovenaan stond te zwaaien naar het publiek.
Maar wat hij niet had verwacht, was hoe glad die baan Γ©cht was. Zodra hij begon te glijden, ging hij sneller dan een sneeuwbal die van een berg rolt. En ja, stoppen? Dat was geen optie meer π¨.
De burgemeester suisde naar beneden, steeds harder en harder. Onderaan de baan gebeurde het onvermijdelijke. In plaats van rustig af te remmen, schoot hij door de lucht. Als een menselijke sneeuwvogel vloog hij metersver en plofte uiteindelijk in een zachte sneeuwhoop π.
βDit is geen opening, dit is een stuntshow!β riepen lachende kinderen langs de kant.
De aanwezige schoolkinderen kwamen niet meer bij van het lachen π. Sommigen klapten, anderen wezen enthousiast. Voor hen was het winterpark meteen een succes. En eerlijk is eerlijk: bij knoalster snappen we dat helemaal. Zoβn opening vergeet je nooit meer.
Gelukkig had de burgemeester zelf ook gevoel voor humor. Hij stond op, klopte de sneeuw van zijn jas en maakte een kleine buiging. Geen botten gebroken, alleen zijn trots een beetje gekreukt πΏ.
βHet park is geopend!β kon hij net zo goed geroepen hebben, want iedereen wist het al.
Het winterpark trok diezelfde dag extra veel bezoekers. Want waar een burgemeester vliegt, wil je natuurlijk zelf ook wel een keer glijden π·. En ja hoor, ook dit winterse avontuur past perfect bij knoalster.
Les van de dag: ijs is leukβ¦ zolang je geen burgemeester-met-vleugels wordt πβοΈ
