In Brabant gebeurde iets wat niemand had zien aankomen.
Op Golfbaan De Dommel, normaal een plek voor dure broeken, nette schoenen en fluisterende volwassenen, brak ineens totaleโฆ
kinder-chaos uit. ๐
Overal stonden bordjes met:
โNIET BETREDEN!โ ๐ซ
Maar kinderen dachten blijkbaar:
โLeuk bordje. Jammer dat ik niet kan lezen.โ ๐คทโโ๏ธ
Samen met hun ouders stormden ze de golfbaan op.
Niet om te golfen hoor.
Nee nee.
De superstrakke, perfect gemaaide greens veranderden ineens in echte wild-west glijbanen. ๐ท๐จ
Waar normaal mensen heel serieus een balletje slaan, gleden nu kinderen naar beneden, roepend en lachend.
Golfholes werden glijbanen.
Golfkarretjes werden toeschouwers.
En de stilte? Die was spoorloos verdwenen. ๐
De hoofdgreenkeeper keek ernaar en dacht waarschijnlijk:
โAch johโฆ laat maar.โ
In het nieuws zei hij superrelaxed:
โDe eventuele schade zien we later wel weer. Als ze maar plezier hebben.โ ๐
Dat is dus Brabantse zen-modus.
Geen geschreeuw.
Geen boze blikken.
Gewoon: laat ze maar gaan.
En eerlijk is eerlijk:
Het beeld van dure golfbanen die veranderen in kinder-glijparken is zรณ Hollands dat het bijna een traditie zou moeten worden. ๐ณ๐ฑ๐
Conclusie:
Soms is een golfbaan geen golfbaan.
Soms is het gewoonโฆ
de leukste glijbaan van Brabant. ๐ทโจ
