In Schotland gebeuren soms dingen die zรณ raar zijn, dat je je afvraagt of iedereen daar stiekem een grap aan het uithalen is. En dit verhaal is daar een perfect voorbeeld van.
In het prachtige Edinburgh liep een Amerikaanse toerist vrolijk rond met een super serieus plan. Hij had namelijk gehoord dat op 1 januari het โwilde haggis-seizoenโ zou beginnen. En nee, hij bedoelde niet het etenโฆ hij bedoelde een รฉcht dier ๐ณ.
Volgens een lokale grapjas was de haggis een soort geheim Schots bergbeestje ๐๏ธ๐พ, met รฉรฉn poot korter dan de andere, zodat hij netjes rondjes om de bergen kan rennen zonder om te vallen. Klinkt logisch, toch? (Nouโฆ een bรฉรฉtje dan.)
De toerist nam het bloedserieus. Hij trok zijn jas recht, liep naar het politiebureau en ging netjes in de rij staan. Waarom?
๐ Om een officiรซle jachtvergunning te kopen voor het vangen van een wilde haggis.
De politieagent keek hem aan.
Knipperde รฉรฉn keer.
Knipperde nog een keer.
En probeerde vooral niet te lachen ๐.
Toen moest hij uitleggen dat een haggis geen dier is dat door de bergen huppelt, maar gewoon een traditioneel Schots gerecht ๐ฝ๏ธ. Gemaakt vanโฆ ehโฆ schapenhart, longen en havermout. Niet echt iets dat je met een net vangt in het wild.
De toerist was compleet verbaasd ๐ฎ.
โDusโฆ geen haggis met korte pootjes?โ
Nee.
โGeen jachtseizoen?โ
Ook nee.
โGeen vergunning?โ
Zรฉker niet.
Hij verliet het politiebureau diep teleurgesteld, maar wรฉl met een geweldig verhaal voor thuis ๐ .
De Schotten? Die vonden het natuurlijk hilarisch.
Want in Schotland geldt รฉรฉn belangrijke regel:
๐ Geloof nooit alles wat een glimlachende Schot je vertelt.
En zo eindigde de beroemdste haggis-jachtโฆ
zonder haggis ๐โ
zonder vergunning ๐โ
maar met een lach die nog jaren meegaat ๐
