In Brabant gebeurde iets wat niemand had zien aankomen.
Op Golfbaan De Dommel, normaal een plek voor dure broeken, nette schoenen en fluisterende volwassenen, brak ineens totaleβ¦
kinder-chaos uit. π
Overal stonden bordjes met:
βNIET BETREDEN!β π«
Maar kinderen dachten blijkbaar:
βLeuk bordje. Jammer dat ik niet kan lezen.β π€·ββοΈ
Samen met hun ouders stormden ze de golfbaan op.
Niet om te golfen hoor.
Nee nee.
De superstrakke, perfect gemaaide greens veranderden ineens in echte wild-west glijbanen. π·π¨
Waar normaal mensen heel serieus een balletje slaan, gleden nu kinderen naar beneden, roepend en lachend.
Golfholes werden glijbanen.
Golfkarretjes werden toeschouwers.
En de stilte? Die was spoorloos verdwenen. π
De hoofdgreenkeeper keek ernaar en dacht waarschijnlijk:
βAch johβ¦ laat maar.β
In het nieuws zei hij superrelaxed:
βDe eventuele schade zien we later wel weer. Als ze maar plezier hebben.β π
Dat is dus Brabantse zen-modus.
Geen geschreeuw.
Geen boze blikken.
Gewoon: laat ze maar gaan.
En eerlijk is eerlijk:
Het beeld van dure golfbanen die veranderen in kinder-glijparken is zΓ³ Hollands dat het bijna een traditie zou moeten worden. π³π±π
Conclusie:
Soms is een golfbaan geen golfbaan.
Soms is het gewoonβ¦
de leukste glijbaan van Brabant. π·β¨
