Stel je voor: je rijdt met de auto ๐Ÿš— over het rustige Franse platteland, langs groene velden ๐ŸŒพ, kleine boerderijen ๐Ÿšœ en kronkelende weggetjes, terwijl je ontspannen denkt dat alles helemaal normaal is.

Tot je ineens een plaatsnaambord ziet ๐Ÿชงโ€ฆ
en je brein even vastloopt ๐Ÿคฏ.

Want het bord staat op zโ€™n kop ๐Ÿ™ƒ.

Je knippert met je ogen ๐Ÿ‘€.
Je kijkt nog een keer.
Je kantelt misschien zelfs je hoofd een beetje ๐Ÿค”.

โ€œEhโ€ฆ staat dit dorp nou ondersteboven?โ€ ๐Ÿ˜ณ๐Ÿชง

En nee, je bent niet duizelig.
Je hebt ook niet per ongeluk te lang in de zon gezeten โ˜€๏ธ๐Ÿ˜ต.
Door heel Frankrijk ๐Ÿ‡ซ๐Ÿ‡ท waren duizenden dorpsborden losgeschroefd, omgedraaid en weer netjes teruggehangen.

Niet door grapjassen.
Niet door kinderen.
Maar door boeren ๐Ÿšœ๐Ÿ˜„ die iets duidelijk wilden maken.

Met schroevendraaiers in de hand ๐Ÿ”ง en een flinke dosis creativiteit besloten ze:
โ€œAls de wereld gek isโ€ฆ dan doen wij het bord ook gek.โ€ ๐Ÿคช๐ŸŒ

Hun slogan was:
โ€œOn marche sur la tรชteโ€ โ€” wat betekent dat alles op zijn kop lijkt te staan ๐Ÿ™ƒ.

โ€œAls regels raar zijn, dan draaien we het dorp gewoon om.โ€ ๐Ÿ˜†

Het protest was serieus bedoeld ๐Ÿ“ข, maar het resultaat zag eruit alsof Frankrijk ineens in een tekenfilm was beland ๐ŸŽจ๐Ÿ˜‚.

Navigatiesystemen bleven superkalm ๐Ÿ“ฑ๐Ÿ˜Œ.
Die zeiden gewoon: โ€œBestemming bereikt.โ€
Maar toeristen?
Die stonden langs de weg met open mond ๐Ÿงญ๐Ÿ˜ต.

โ€œMijn GPS zegt dat ik goed zitโ€ฆ maar het bord lacht me uit.โ€ ๐Ÿ˜‚๐Ÿ“

Autoโ€™s reden langzaam voorbij ๐Ÿš—๐ŸŒ, mensen maakten fotoโ€™s ๐Ÿ“ธ en sommige dorpen werden ineens beroemd, gewoon omdat hun naam ondersteboven hing.

Uiteindelijk werden de borden weer netjes rechtgezet ๐Ÿ”„๐Ÿชง.
Maar voor even voelde het alsof een heel land zei:
โ€œHรฉโ€ฆ misschien is de wereld soms gewoon een beetje gek.โ€ ๐Ÿค”๐ŸŒ

En eerlijk is eerlijk ๐Ÿ˜„๐Ÿ‘‡
als zelfs dorpsborden het niet meer wetenโ€ฆ
dan weet je dat het tijd is om even te lachen ๐Ÿ˜‰โœจ