Datum: januari 2026

In het verkeer van Bamako gebeurt er normaal gesproken elke dag hetzelfde:
autoโ€™s staan vast, mensen toeteren alsof hun claxon vastzit, en iedereen wil tegelijk eerste zijn. ๐Ÿ›‘๐Ÿ“ฃ
De spits lijkt soms meer op een videogame op extreem moeilijk niveau.

Maar ineensโ€ฆ verscheen er iets nieuws.
Iets onverwachts.
Iets vanโ€ฆ papier. ๐Ÿ“„

Steeds meer automobilisten plakken A4-tjes op hun achterruit.
Geen stoere stickers.
Geen flitsende slogans.
Maar hele eerlijke, licht wanhopige boodschappen zoals:

  • โ€œPardon, ik ben net begonnen met rijden ๐Ÿ˜…โ€
  • โ€œNiet toeteren aub, ik schrik me rotโ€
  • โ€œJa, ik rij langzaam. Nee, dit is geen grap.โ€
  • โ€œAls ik fout rij, is dat per ongeluk ๐Ÿ™ˆโ€

En het allergekste?
Het werkt.

Waar je vroeger werd uitgescholden omdat je drie seconden te laat optrok, gebeurt nu iets totaal onverwachts. Andere bestuurders lezen het briefje, lachen even, enโ€ฆ
laten je gewoon voorgaan. ๐Ÿ˜ฒ

Zelfs de legendarische taxichauffeurs van Bamako โ€” bekend om hun supersnelle rijstijl en superluide claxons โ€” doen ineens rustig.
Sommigen zwaaien zelfs vriendelijk, alsof ze zeggen:
โ€œGeen stress, kampioen. Iedereen leert ooit rijden.โ€ ๐Ÿ˜Œ๐Ÿ‘

Het verkeer wordt ineens een soort groepsproject:
niemand duwt, niemand schreeuwt, en iedereen probeert elkaar te helpen.
Voor een paar minuten lijkt de spits zelfs bijnaโ€ฆ zen. ๐Ÿง˜โ€โ™‚๏ธ๐Ÿšฆ

Experts (of eigenlijk gewoon mensen met ogen) denken dat dit komt door de eerlijkheid.
Geen stoerdoenerij.
Geen โ€œik kan allesโ€.
Gewoon: Ik ben nieuw en ik doe mijn best.

Conclusie:
Een A4-tje, een beetje lef en een flinke dosis eerlijkheid kunnen zelfs het drukste verkeer rustiger maken.
Misschien moeten we het overal proberen.

Op school:
โ€œNiet boos worden, ik leer nog.โ€

Thuis:
โ€œNiet schreeuwen, ik ben mijn kamer aan het opruimenโ€ฆ soort van.โ€

En in het verkeer?
โ€œNiet toeteren. Ik doe mโ€™n best.โ€ ๐Ÿ˜„๐Ÿš—โœจ